زندگی

این درد دندان دیگه مزمن شده. ول کن نیست. نمیشه هم کندش انداخت دور. هر چند ضرب المثلی است که میگه "دندونی که درد میکنه رو باید کند" ولی آدم دلش نمی آد. مردم بلاد دیگر فکر نکنم این قدر دندون درد داشته باشن. شاید به فرهنگشون ربط داره. تصور بکنید که مردم یه شهری همه دندونشون درد بکنه٬ خب فکر از کار می افته. آلودگی همه جا را می گیره. کسی دیگه به آینده فکر نمی کنه و فقط به درد دندونش فکر می کنه. حالا مردم شهری که دندون درد ندارن حسابی به همه کارشون میرسن. عبادتشون به جا. رقصشون به جا. گریه شون به جا. خنده شون به جا.
حالا ممکنه به ذهن کسی متبادر بشه که دندون چه ربطی داره به شقیقه؟ . تا دندونتون درد نگیره نخواهید فهمید. وقتی که کرمها افتادن به جون دندونتون می فهمید. کرمها و دندان ها. جان اشتباه ان بیگ. (بر وزن جان استاین بک). مثلا اگر کسی که دندان درد داره وارد خانه شود از این که ۵ ثانیه بیشتر طول نمی کشه تا جک درب٬ درب رو ببنده احساس خوشحالی می کنه. بعد هم وقتی میاد میره سوار آسانسور بشه از اینکه اتاقک آسانسور طبقه اوله  باز احساس خوشبختی می کنه. آدمای مبتلا به دندون درد آدمای ساده ای هستند. فقط همین که درد دندونشون یه کم ساکت بشه براشون کافیه. یه ضرب المثل هایی هم دارن که خاص خودشونه: "دندون درد نکشیدی عاشقی یادت بره." ٬ "دندونی که درد نمی کنه که دستمال نمی بندن" ٬ "هان ای دل عبرت بین! دندانه ی هر قصری پندی دهدت نو نو/پند سر دندانه بشنو ز بن دندان/..".
خب وقتی یکی پیدا بشه که دندون درد نداره و تو شهر همه دستاشون روی صورتشون و فکرشون گرفتار دندون دردشون باشه تصمیم می گیره بره. این طوریه که فرار دندان ها موضوعی جدیه. کم کم دیگه کسی پیدا نمیشه که دندونش سالم باشه. فکر کنم جهنم که میگن همین باشه.